tag:blogger.com,1999:blog-79855603682987346092010-03-09T01:24:32.782+03:30Passage / گذرميگذرم از هرچه میگذرد و میاندیشم...محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.comBlogger32125tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-68324002865798651192010-03-09T01:21:00.002+03:302010-03-09T01:24:32.791+03:30<div>رفته! مهم نیست...</div><div>رو صندلی نشسته بودم و با خودم فکر میکردم. معمولن به اون فکر میکردم گاهیم به چیزای دیگه.</div><div><br /></div><div>[صدای باز شدن در]</div><div><br /></div><div>همیشه منتظر بودم که اون بیاد. کم مشتری نداشتم، زیاد میاومدن و میرفتن. زندگی میگذشت... اما با هربار باز شدن در، ته دلم میریخت که خودشه! البته پنجشنبهها، همیشه که نمیتونست بیاد. وای خدا یادش بهخیر!</div><div><br /></div><div>[صدای تلق تلق قدمهایی که نزدیک میشوند]</div><div><br /></div><div>برنگشتم ببینم کیه. وقتی حدس نزنی، نیازی به مطمئن شدن هم نیست. زیاد مییان و میرن...</div><div>همیشه آروم قدم میزد. مثل ریتم یه آهنگ، تلق! تلق! تلق! گاهی پیش قدماش چشمم رو میبستم و با دستم ادای رهبرای ارکستر رو در مییاوردم، میزد زیر خنده. البته آروم!</div><div><br /></div><div>[سکوت]</div><div><br /></div><div>خیره شدهبودم به رویرو و سکوت کردهبودم. چقدر سکوت برامون تقدس داشت. وقتی سکوت رو با نگاه میآمیختیم انگار دخترکان هندی دورمون میرقصیدند، راستی که بهترین مترجم کسیه که سکوت رو ترجمه کنه! سرم رو آروم تکونی دادم و لبخندی زدم.</div><div><br /></div><div>[صدای بسته شدن در]</div><div><br /></div><div>با صدای بسته شدن در به خودم اومدم. سرم رو خاروندم و بلند شدم به مشتری برسم... انگار باز زیادی تو خودم بودم. رقته! مهم نیست، مشتری زیاد دارم، زندگی میگذره...</div><div>یادش به خیر! وقتی میرفت میشستم و مدتها همهچیز رو مرور میکردم. هر کلمه رو دوباره و چندباره تو ذهنم تکرار میکردم.</div><div>دیگه باید برم، آخه پنجشنبهها زود میرم که به حسابکتابا برسم</div><div><br /></div><div>[صدای باز و بسته شدن در]</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-6832400286579865119?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-48577072411237550122010-01-16T14:59:00.003+03:302010-02-25T15:45:06.437+03:30عاشقانه ۲<p>تو در چشمان من</p> <p>من در نگاهت</p> <p>پر می شوم از تو</p> <p>چون خود تو</p> <p>و گام بر می دارم</p> <p>تمام پیچ و خم باغ را</p> <p>به امید تنها یک دیگربار</p> <p>چیدن گلی از تو</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-4857707241123755012?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-89852776159293293052009-12-28T23:06:00.005+03:302009-12-29T13:01:10.523+03:30هفتم دیماهسلام گل یاس.<div>امروز هفتم دیماهه. زیباترین روز زندگی من. یادته؟ یادته گل یاس؟ هفت سال پیش همین روز...</div><div><br /></div><div>باورم نمی شه، هرگز باورم نشد. نخستین باری که عطرت تو فضای خونمون پیچید یادته؟ من بچه بودم. مادرم همیشه هنگام نماز چندتا از گلهات رو میچید و توی جانمازش می ریخت. چادرنمازش سپید سپید بود. درست رنگ تو! تو اون روز اون جا بودی! یادته؟</div><div><br /></div><div>کمی که بزرگتر شدم، بازهم من و تو به هم رسیدیم. همون وقتها که تنها با یه کم خیالپردازی همه زمین و زمان رو پیروزمندانه فتح میکردم و لبخند رضایت و شور به لبم مینشست، یادمه با یه مداد سیاه و یه برگه سپید - درست رنگ تو! - دنیا مال من بود. نقاشی، نقاشی، نقاشی! مداد سیاه، من بودم و برگههای سپید، گلبرگهای تو؛ که وقتی به هم میرسیدیم، میکشیدیم و میروییدیم و میآفریدیم.</div><div><br /></div><div>کم کم رسیدیم به روزهای خراش. روزهای فرسایش و نگرانی. روزهای ترس و تاریکی نوجوانی...</div><div>من تو رومیدیدم گل یاس. بارها و بارها و هربار برای نخستین بار. توی تکتک لحظههای غریب و فراموششده حسهای لرزان نوجوانی. یادته؟</div><div><br /></div><div>سالها گذشت و من هنوز خیلی بزرگتر نشده بودم. یه زمستون دیگه از راه رسید و هفت روز رو شمرد. روز هفتم، من یه بار دیگه تو رو دیدم، و این نخستین دیدار بود. باورش سخت بود. مثل یه خواب بود. مثل آب بود. یه آغاز ناب بود...</div><div><br /></div><div>... اما امروز هفت سال میگذره و دوباره هفتم دیماهه. زیباترین روز زندگی من. حالا من راستی راستی بزرگ شدم و تو راستی راستی نیستی. درد من اینه که نه بودنت رو باور کردم و نه نبودنت رو.</div><div><br /></div><div>بگذریم! تکرار اسمت یادته؟ :-) گل یاس، گل یاس، گل یاس. گل یاس، گل یاس...</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-8985277615929329305?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-46045526896595575142009-10-07T13:15:00.001+03:302009-10-07T13:15:15.976+03:30تیاتر: خنکای ختم خاطره<p>نمایش "خنکای ختم خاطره" به کارگردانی "نیما دهقان" رو از دست ندید.</p> <p>این نمایش در تماشاخانه ایرانشهر (کنار خانه هنرمندان) هر روز ساعت ۵ عصر تا ۱۷ مهرماه اجرا می شه.</p> <p>بازی علی سرابی و حمیدرضا آذرنگ خیره کننده است! همچنین هنگامه قاضیانی، الهام کردا، سعید چنگیزیان و ... نیز از دیگر بازیگرانش هستند.</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-4604552689659557514?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-21044849167930867502009-09-10T01:42:00.001+04:302009-09-14T23:48:35.678+04:30قراردادن خودکار پست های وبلاگتون در فیسبوک<p>یه کشف تازه کردم! <br />اگر وبلاگ می نویسید و از <a href="http://www.facebook.com" target="_blank">فیسبوک</a> هم استفاده می کنید، می تونید به فیسبوک بگید به صورت خودکار پست های بلاگتون رو به صورت Facebook Note دربیاره. </p> <p>برای این کار در سیستم Notes (که در بخش Applications است) به برگه My Notes برید و از سمت راست Import a blog رو بزنید، حالا در برگه ای که میاد نشانی فید وبلاگتون رو بدبد. فیسبوک تمام پست های تا الانتون رو وارد نت ها می کنه و از این پس هم چند ساعت یک بار چک می کنه و اگه پست تازه ای داشته باشید اون رو وارد می کنه و لینکش رو هم روی دیوارتون برای دوستان می گذاره.</p> <p>یک نکته این که فیسبوک هرچیزی درون فیدتون باشه رو می تونه وارد کنه پس اگر در تنظیمات سرویس وبلاگ نویسیتون گفته باشید تنها بخشی از تمام پست رو در فید قرار بده، در فیسبوک هم همون بخش برای هر نت ظاهر می شه (هرچند لینک به برگه اصلی اون پست وبلاگ، زیر نت هست)</p> <p>اگر فیسبوک از نشانی فیدتون ایراد می گیره که شاید برای بعضی سرویس های وبلاگ ایرانی این جور بشه، نخست در <a href="http://www.feedburner.com" target="_blank">feedburner.com</a> نشانی واسط برای فیدتون درست کنید بعد اون رو به جای نشانی اصلی به فیسبوک بدبد.</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-2104484916793086750?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-20843827961794554402009-08-29T00:10:00.002+04:302009-08-29T11:09:00.230+04:30رویای نیمه شب<p> پرنده ای بر شاخه ای نشسته. باد گهگاه در لابه لای شاخه درختان می وزد و گاه شیطان در لابه لای من...</p> <p>کسی فریاد می زند. کسی که تنها دستانش از آب بیرون است و آن آب تویی و گاه که نیستی... من تشنه غرق شدن هستم. پس دریای من باش تا تن به مرداب نزنم. دریای من باش. فریاد می زند "کسی دستان مرا نگیرد". او تشنه غرق شدن است، در همان دایره از دریای در شب که بازتاب ماه است. بازتاب ماه را بر هم می زنی، اگر که نباشد، اما این دست و پای زدن نجات یافتن نیست.. تو تشنه غرق شدن هستی، پس دریای تو خواهم بود پیش از آن که تن به مرداب زنی.</p> <p> پرنده ای بال هایش را گشود...</p> <p>باد در لابه لای یاس ها می وزد و گلبرگ های سپیدت را نوازش می دهد. یاس ها در دل آسمان شب چشمک می زنند و من خیره به آسمان نگاهشان می کنم." آیا سرانجام مرا خواب خواهد برد؟" با خود می گوید، درحالی که تو بر بالین بیمارش نشسته ای. تو تازه رفته ای و من ماه ها در بستر خواهم بود.</p> <p> پرنده ای بالهایش را گشود و پرواز کرد...</p> <p>باد زوزه می کشد. گویی می داند خبر بدی در راه است. این روزها همیشه می دانم پیش از آن که روی دهد. می دانم خبر بدی در راه است. همیشه پیش از آن که برود می دانستم و لا به لای تنم جولان گاه شیطان می شد. لحظه رفتن فرا رسیده است. من همچنان در بسترم و ناله می کنم و تو بر می خیزی...</p> <p> پرنده ای بالهایش را گشود و پرواز کرد و گلی بر منقار...</p> <p>مدت هاست دیگر ساحل دیده نمی شود. او با قایقش در دل دریا شناور است. هنوز خوب به یاد دارد. تک تک لحظه های بودنت را. اکنون سال ها از با تو بودن می گذرد و من هنوز خوب به یاد دارم آن تک لحظه های بودن را. آیا دوباره تو را خواهم دید؟ تشنه غرق شدن هستم. لبخند می زنم و به درون بازتاب ماه در دریا می پرم.</p> <p> پرنده ای بالهایش را گشود و پرواز کرد و گلی بر منقار با خود سوی ماه برد.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-2084382796179455440?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-50672799203608133082009-08-27T23:16:00.001+04:302009-09-10T01:47:13.546+04:30تیاتر: باغ شکرپاره<p><img style="margin: 0px 10px 0px 0px" src="http://www.teatreshahr.com//files/cache/Falakhoee (27)5d062f4dc3a576cb5de08b5e0fcd8f0a.JPG" align="left" /> وقتی یک اثر هنری در کنار زیبایی، با شرایط زمانی و روحی جامعه هماهنگی پیدا می کنه، و درد دل های اون ها رو بیان می کنه ارزش و جذابیتش، هر دو بالا میره. این اتفاقیه که درباره نمایش "باغ شکرپاره" به کارگردانی استاد "قطب الدین صادقی" افتاده. یک نمایش با سبک روحوضی سنتی ایرانی، با طنز شیرین تلخ.</p> <p>زمان رو از دست ندید و برای دیدنش بشتابید :-)</p> <p><a href="http://theaters.teatreshahr.com/bakshikarpare.html" target="_blank">نمایش باغ شکرپاره</a></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-5067279920360813308?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-6853097343009326142009-08-24T11:51:00.001+04:302009-08-24T12:01:54.797+04:30عاشقانه<p><img height="205" src="http://fc03.deviantart.com/fs46/f/2009/235/4/9/49c8c92aa439ae187d5ba9de47c787c4.jpg" width="205" align="left" />تو بر منقار من</p> <p>من بر شانه ات</p> <p>پر می کشم از تو</p> <p>به سوی تو</p> <p>و پرواز می کنم</p> <p>تمام طول شب را</p> <p>به امید تنها یک دیگر بار</p> <p>دیدار روی تو</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-685309734300932614?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-16020837875456968182009-08-02T00:52:00.001+04:302009-08-02T00:52:12.405+04:30دمی با مرگ<p>وقتی برگشتم دیدم چند نفر بالای سرم ایستادن و وحشت زده اسمم رو صدا می‌کنند. تو ذهنم گفتم: "این جا کجاست؟ این ها چی می‌گن؟". از این‌که برگشته بودم ناراحت و گله‌مند بودم. هنوز با یاد مبهم شیرینی آرامشی که داشتم لبخند می زدم و چیزی نمی‌گفتم. هرچی فکر کردم دقیق یادم نیومد چی بود و کجا بود. تنها این که زیبا بود. از آرامش و شادی لبریز بودم و دور و برم آدم هایی دوست داشتنی بودند. "ناگهان با چشم باز به پهلو افتادی"... "وقتی دستت زیرت مونده بود فریاد و ناله میکردی"... "پاهات رو سفت نگه می‌داشتی و نمی‌ذاشتی کمکت کنیم"... این ها حرف هایی بود که می شنیدم اما من هنوز به شیرینی اون گویا چند ثانیه که برای من خیلی طولانی‌تر گذشت فکر می‌کردم و لبخند می زدم. چند ثانیه‌ای که گویا جسمم درد می‌کشید اما روحم آروم و شاد بود. چند ثانیه‌ای که با مرگ بودم.</p> <p>حالا یک روز گذشته و من با خودم می‌اندیشم می‌شه به یک دلیل با تلخی‌ها زیاد تلخی نکرد. می‌شه به یک دلیل شیرینی‌ها رو خوب خوب چشید و می‌شه به یک دلیل به بدی و خوبی آدم‌ها، ‌هردو، لبخند زد، و اون اینه که خوشبختانه زندگی، مرگ دارد!</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-1602083787545696818?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-69273017790062462052008-09-26T01:21:00.001+03:302008-09-26T01:21:44.827+03:30وفا<p>ساعت ۱:۱۵ بامداده. همین الان <a href="http://masterastin.blogfa.com/" target="_blank">جواد</a> عزیز بردم به حال و هوای دو سال‌ونیم پیش. واسم لینک یه ترانه فرستاد از محمد اصفهانی. به اسمش دقت نکردم، فقط زدم آغاز شه:</p> <p>"عشق است و آتش و خون <br />داغ است و درد دوری <br />کی می توان نگفتن <br />کی می توان صبوری</p> <p>کی می توان نرفتن <br />گیرم پری نمانده <br />گیرم که سوختیم و خاکستری نمانده <br />با دوست عشق زیباست <br />با یار بی‌قراری <br />از دوست درد ماند و از یار یادگاری</p> <p>گفتی از روز سفر <br />گفتم از من مگذر <br />مجنون <br />لیلا <br />رفتی بی بال و بی پر" </p> <p>(<a href="http://www.umahal.com/g.htm?id=21617" target="_blank">اینجا گوش کنید</a>)</p> <p>یاد اشک افتادم...</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-6927301779006246205?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-56792525198438415612008-09-16T21:00:00.001+04:302008-09-19T12:27:11.114+04:30سینما<p>راستش فیلم‌های زیادی دیدم. اما تا حالا پیش نیومده اینجا چیزی بنویسم یا از فیلم‌هایی که به نظرم خوب بودن پیشنهاد کنم. تصمیم گرفتم از این پس چنین کنم.</p> <p>شاید ویژگی سینما (و کمتر از اون تیاتر) نسبت به هنرهای دیگه توانایی بیشتر اون در همراه کردن انسان با یک تجربه جدا و نو از زندگیه.  ایجاد شرایطی  آسان‌تر  برای تازگی حس و درک.</p> <p>در این نخستین نگارش از سینما، موضوعم، یک تکه نمایشی از یک فیلمه.</p> <p>فکر کنم همه خبر بازی گلشیفته فراهانی عزیز در یک فیلم هالیوودی رو شنیدن. نام این فیلم <em>مجموعه دروغ‌ها</em>ست  (آنگونه که اون رو از <em>Body Of Lies</em> ترجمه کردن). </p> <p>خوشبختانه فیلم از یک کارگردان خوب و حرفه‌ایه. <em>ریدلی اسکات</em>، کسی که <em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0212985/" target="_blank">هانی‌بال</a></em> و <em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0172495/" target="_blank">گلادیاتور</a></em> رو ساخته. گلادیاتوری که واسه من همچنان یک اسطوره سینماست.</p> <p>امروز تکه نمایشی فیلم رو در <a href="http://www.imdb.com/" target="_blank">IMDB</a> (سایت خیلی ارزشمند سینمایی که سال یکم دانشگاه <em>میثم رحمانی</em> عزیز بهم معرفی کرد. کاش راهی برای تماس باهاش پیدا کنم) دیدم که به نظرم جالب رسید. گلشیفته فراهانی هم در دو جای تریلر دیده می‌شه:</p> <p style="direction: ltr"><a title="http://www.imdb.com/video/screenplay/vi2250375193/" href="http://www.imdb.com/video/screenplay/vi2250375193/">http://www.imdb.com/video/screenplay/vi2250375193/</a></p> <p>پ.ن. </p> <p>۱. اگر اینترنت پر سرعتی ندارید پس از شروع نمایش Pause کنید تا کامل بشه بعد ببینید. فکر می‌کنم خیلی باید صبور باشید.</p> <p>۲. گویا برخی از دوستان هنگام دیدن تریلر با پیام "This video is not available in your country" روبرو شدن، البته همه جا پیش نمی‌آد. یه پیشنهاد اینه که از یه برنامه ف ی ل ت ر - ش ک ن استفاده کنین، در این صورت سایت درباره کشور شما فریب می‌خوره.</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-5679252519843841561?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-41951288819997898242008-09-14T21:41:00.001+04:302008-09-14T21:41:45.994+04:30سفر: کاشان تا اصفهان - پایان<p>...</p> <p>امروز شنبه و روز پایان سفر است. </p> <p><a href="http://den2fly.deviantart.com/art/Glorious-Palace-96736473" target="_blank"><img style="margin: 0px 10px 0px 0px" src="http://tn1-5.pv.deviantart.com/fs36/150/f/2008/245/3/1/Glorious_Palace_by_den2fly.jpg" align="left" /></a>در نظر داشتیم تا امروز صبح زود به راه بیفتبم اما نمی‌توان از دیدار میدان نقش جهان گذشت. از میان بازار و با تماشای هنرهای دستی می‌گذریم تا به در امارت عالی‌قاپو می‌رسیم. پیش از سفر روی اینترنت از پدیده‌ای شگفت در راهروی ورودی این امارت خوانده‌ام و بسیار مشتاق آزمودن آنم. من در یک کنج راهرو ایستاده‌ام و مبین در کنج روبرو (روی دو سر قطر مستطیل راهرو) و هر دو رو به کنج. بسیار آهسته به گونه‌ای که از نرسیدن مستقیم صدایمان به هم اطمینان داشته باشیم با دیوار سخن می‌گوییم. صدای یکدیگر از میان دیوار کنج‌ها به گوش می‌رسد. بنا به سخن راهنمای امارت گویا مشخص نیست این پدیده خواسته ایجاد شده یا به صورت تصادفی. به هر حال بسیار جالب بود. به طبقه بالا می‌رویم و باز نگارگری‌های زیبا بر روی دیوار چشمانم را به خود می‌دوزد.</p> <p>زمان کمی مانده و هرچه زودتر باید دو مسجد دور میدان را ببینیم. با عجله به راه می‌افتیم. هرچند پرشتاب اما تلاش می‌کنیم جایی از زیبایی و بزرگی معماری خیره‌کننده مسجدها را نادیده نگذاریم. زیباترین سقف‌هایی که تاکنون دیدم سقف‌های این دو مسجد بود که در بزرگی و زیبایی بی‌همتا هستند. می‌دانم دوربین قدیمی همراهم در نور کم عکس‌های خوبی نمی‌گیرد اما دو سه عکسی می‌گیرم.</p> <p>سرانجام زمان بازگشت فرارسیده. با شهر بسیار زیبای اصفهان بدرود می‌گوییم و راهی می‌شویم؛ و باز سفری دیگر، سفر بازگشت...</p> <p>پایان.</p> <p>تمام عکس‌های سفر رو <a href="http://den2fly.deviantart.com/gallery/" target="_blank">این‌جا ببینید</a>.</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-4195128881999789824?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-13102530830680696412008-09-02T02:22:00.000+04:302008-09-02T02:27:49.127+04:30سفر: کاشان تا اصفهان - آدینه<p>...</p> <p>مدهوش زیبایی چهلستون، شبانگاه را در تب و تاب دم خورشید و روشنایی آدینهروز برای گشت و گذری دیگر در یادگار هنر اصفهان به صبح میرسانیم. نخست عزم میدان امام را داریم. از دیدنیهایش بسیار شنیده و خواندهام؛ و از شگفتیهایش. شاید مثلث طلایی دیدنیهای اصفهان باشد: امارت عالیقاپو، مسجد شیخ لطفالله و مسجد امام. به راه میافتیم غافل از اینکه آدینه است و گویا به دلیل برگزاری نماز جمعه، گشتن در آنجا ممکن نیست. آهی میکشم اما شاید فردا پیش از سفر بازگشت به دیدارش بازگردیم. در راه از یکی از اهالی درباره یک گردشگاه طبیعی اصفهان به نام "پارک ناژوان" میشنویم و ساعتی پس آنجاییم. پارک بزرگیاست و گویا مهمترین بخش آن "باغ پرندگان" است که در آن پرندگانی از نوعهای گوناگون برخی آزاد و برخی در قفس زندگی میکنند. بسیاری از گونههای آن را از نزدیک ندیده بودیم و تصویر برخی را نیز. یکی از بهترین لحظهها در آنجا یکی شکار عکسی از یک طاووس تمام سپید بود که گویی لباس عروس بر تن داشت و شاید بدترینش تماشای عقابهای زندانی در قفس بود. عقاب برای من نمادی بسیار ویژه و محترم است. دیدن آن بالهای بزرگ و پنجههای قدرتمند که تنها آزادی و بینیازی را فریاد میکنند در اسارت، غمبار بود.</p> <p> <a href="http://den2fly.deviantart.com/art/Peacock-Bride-96731130" target="_blank"><img src="http://tn1-5.pv.deviantart.com/fs36/150/i/2008/245/9/e/Peacock_Bride_by_den2fly.jpg" /></a> </p> <p>...</p> <p>آفتاب میتابد و ما در ماشین جاده را به انتظار دیداری دیگر مینوردیم. آتشگاه کهن زرتشتیان. جایی کمی بیرون از شهر در جاده نجفآباد. بنایی بر فراز تپهای بلند. پدر خسته است و مادر را پای کوهنوردی نیست و به تماشایش از پای تپه قناعت میکنند. اما من و برادر بسیار عزیزم "مبین" خستگی نمیشناسیم. قدم در راهش مینهیم. در سوز آفتاب کوهنوردی چندان سبکی نبود ولی ارزش جنگیدن داشت. جو بهراستی گیرایی است. بنایی که با خلوت و سکوت با وقارش حرفها از پیشینگان دارد و در جایی که از فراز آن شهر را میتوان به خوبی براندار نمود. چند عکسی میگیریم و راهی میشویم.</p> <p>بارها از بچگی تا کنون از پدیدهای شگفت با نام "منار جنبان" شنیده بودم. دو مناره که یکی میجنبد و دیگری نیز با جنبش آن به لرزه میافتد. خیلی مشتاق بودم تا در این سفر از نزدیک آنرا ببینم. از آتشگاه تا آنجا راه زیادی نیست و کافیاست کمی جاده را به سمت اصفهان بازگردیم. ما نزدیکی ساعت ۳ که در باز میشود آنجا هستیم. هرچند که لرزش منارهها ساعتی یکبار و نخستین بار در ساعت ۴ انجام میشود. من تازه دانستم که جنبش نخستین مناره خودبهخودی نیست و کسی به درون آن میرود و آنرا میلرزاند اما شگفتی این پدیده یکی به دلیل جنبش پذیر بودن آن و دوم جنبش مناره دیگر است. این منارهها در واقع منارههای مقبره عارفی با نام "عمو عبدالله" است. جمع زیادی حضور دارند. مردی با مرغ مینای سخنگوی خود چند کودک و بزرگ را دور خویش گرد آورده. یک مرد جوان و خوشاخلاق آلمانی که پارسی را به خوبی صحبت میکند نیز به همراه یک خانم جوان منتظر هستند. میگوید پدر و مادرش سالها در ایران زندگی کردهاند از اینرو پارسی را خوب یاد گرفته. سرانجام منارهها میلرزند و انتظار به سر میرسد.</p> <p><a href="http://den2fly.deviantart.com/art/Shakable-Spire-96729165" target="_blank"><img src="http://tn1-4.pv.deviantart.com/fs36/150/i/2008/245/d/9/Shakable_Spire_by_den2fly.jpg" /></a> <a href="http://den2fly.deviantart.com/art/Man-and-his-talker-friend-96730334" target="_blank"><img src="http://tn1-4.pv.deviantart.com/fs37/150/i/2008/245/9/2/Man_and_his_talker_friend_by_den2fly.jpg" /></a> </p> <p>...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-1310253083068069641?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-69353570276801477352008-08-07T23:31:00.002+04:302008-08-07T23:40:21.643+04:30سفر: کاشان تا اصفهان - پنجشنبه<p>...</p> <p>عصر چهارشنبه است که خودروی ما راه بازگشت از دره برزرود به بزرگراه کاشان-اصفهان رو پیش گرفته. پدر کمی خستهاست ولی چون رانندگی در تاریکی براش سخته بدون استراحت به راه افتادیم.</p> <p>شب هنگام فرا میرسه و ما به اصفهان وارد میشیم. میفهمیم که اصفهان شلوغه و به سادگی جا پیدا نمیشه. هر چند پس از ساعتی گشتن سرانجام در یک هتل در <em>چهارباغ پایین</em> و چهارراه <em>تختی</em> به نام "پرشیا" اتاقی مییابیم.</p> <p>صبح روز پس روی سی و سه پل هستیم. نام دیگرش پل "الله وردیخان" است. بارها عکسش رو دیدیم اما دیدار با زیبایی و یکنواختی هر مهراب و هر پایه از نزدیک حس دیگریست. چند عکسی میگیریم و به سوی پل خواجو روانه میشویم. از نگاه معماری شباهت زیادی با سیوسه پل داره و از نگاه اندازه کوچکتره اما من به دلایلی ازش بیشتر خوشم اومد. به ویژه پایههای پلکانیش که در عمق زایندهرود ریشه کرده و میشه تا نزدیک سطح آب پایین رفت و نشست و از صدای سفر آب و همسفری نسیم با آن لذت برد.</p> <p>شاید زیباترین زمان این سفر حضور در <em>چهلستون</em> بود. باغی سبز، استخری بزرگ و کاخی با ۲۰ ستون برافراشته بر زمین و ۲۰ ستون برافراشته در رویای استخر. پای هر ستون هشت شیر نر نشسته به نیمرخ که در هر یک از چهار گوشه دو نیم رخ با هم چهره یک شیر از رویرو رو میسازه. سر ستونها با طرحی ساده زیبایی خیرهکنندهای به نمای سقف داده و نگار زیر سقف خود داستان دیگریست.</p> <p>این هم دوتا از عکسهایی که گرفتم (قابل توجه اکبر جان):</p> <p> <a href="http://den2fly.deviantart.com/art/United-Lions-94119136" target="_blank"><img src="http://tn1-1.pv.deviantart.com/fs31/150/f/2008/220/8/e/United_Lions_by_den2fly.jpg" /></a> <a href="http://den2fly.deviantart.com/art/Heavenly-Columns-94120939" target="_blank"><img src="http://tn1-3.pv.deviantart.com/fs31/150/i/2008/220/3/c/Heavenly_Columns_by_den2fly.jpg" /></a> </p> <p>اما درون کاخ. نمایشگاهی از نقاشیهای مینیاتور در اندازههای بزرگ که روی خود دیوارها نگاشته شدهاند. افسوس که عکاسی با فلش ممنوع است و دوربین سنتی همراه ما کمتوان! نقاشیها روایتگر بزمها و رزمها و برخی رویدادهای تاریخیه مثل پناهندگی پادشاه هندوستان به شاه طهماسب. بزرگی و فراگیری آنها بر دیوار بسیار محسورکننده است.</p> <p>...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-6935357027680147735?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-46022918510523573682008-08-06T22:31:00.000+04:302008-08-06T22:45:52.083+04:30سفر: کاشان تا اصفهان - چهارشنبه<p> </p> <p><a href="http://mohammad.nsun.net/blog/images/cafdb3ee6442_380/00440019.jpg" target="_blank"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; margin: 0px 10px 0px 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="133" alt="00440019" src="http://mohammad.nsun.net/blog/images/cafdb3ee6442_380/00440019_thumb.jpg" width="190" align="left" border="0" /></a> خواب شب، خستگی چند ساعت در ماشین بودن رو کاملن زدوده و اینک صبح چهارشنبه است. از صحبت دیروز اون کاشانی عزیز فهمیده بودیم تپههایی در نزدیکی کاشان هستند که یادگار ۷۰۰۰ سالهای از تمدن ایران جاویدمون رو برامون نگه داشتند. تپههای سیلک (فتحه روی ی و سکون روی ل) (Sialk). در این دو تپه گویا شش دوره فرهنگی گوناگون میزیستهاند که ظروف زیبا و نگارگریشده، زیورآلات و جسدهایی از آنان ماندهاست. دو اسکلت مربوط به ۵۵۰۰ سال پیش روی یکی از تپهها به صورت محافظت شده درون شیشه قرار گرفته. برخی از آثار هم در موزهای که کنار همین تپههاست جای گرفته. مانند یک گردنبند تزیینی که قدمت آن ۵۵۰۰ سال نوشته شده. خیلی دیدنی بود!</p> <p>شگفتزده از ورق زدن دفتر پیر تاریخ به سوی خیابان علوی کاشان به راه میافتیم. محلهای که چند خانواده بزرگ کهن، خانههای بسیار زیبا با معماری چشمنواز و کم نظیری برافراشتهاند. مانند خانه بروجردیها، خانه عباسیها و خانه طباطباییها. ترکیبی از علم مهندسی و هنر معماری. هر کدام از خانهها زیبایی ویژه خود را دارند که از دیگری دگرگون است. مانند سقفهای بسیار زیبایشان.</p> <p>نزدیک ظهره. هنگام ترک کاشان فرا رسیده. به راه میافتیم. نگاهمان در طول جاده به دنبال تابلویی نشانگر جهت "بادرود". گریزی از راه اصفهان به درون دشت. راهی از کنار روستاهایی در میان درهای سبز به نام "برزرود" در دل کویر. روستای "هنجن"، "یارند"، "کمجان"، "برز" (روستای اجدادی <em>حامد حسینیان</em> که همیشه ازش تعریف میکنه)، "طره" و سرانجام "ابیانه". خانههای کاهگلی و باغهای مجاور خانهها مرا به یاد محلههای کهنه فرحزاد میاندازه و بازیگوشیهای کودکانهام در آنها. در طول راه در گذر از هر روستا پیام خوشآمد به آن روستا روی نمایشگر گوشی همراه نکته جالبیه! نکته جالب دیگه تپهها و کوههای اطراف راه با شکلهای عجیبه.</p> <p>به ابیانه میرسیم. بیدرنگ رنگ سرخ خاک و دیوار خانههایی که همان خاک تار و پودشان است جلب نظر میکند. پوشش سنتی زنان پیر و معدود جوانان بومی ویِژگی دیگریست. فرصت ما کوتاه است و تنها گشتی در کوچهها میزنیم و از زیر آتشکده باستانی زرتشتیان میگذریم که گویا به دلیل مرمت ورود به داخل آن ممکن نیست تا اینکه به یک امامزاده میرسیم. در کوچهها پیرزنان بسیاری در حال فروش لواشک و برگه زردآلو یا کتابچه راهنمای گردشگری ابیانه هستند. دو ایتالیایی در تلاش برای پرسشی از یک پیرزن مغازهدار هستند. یکی انگلیسی میداند، با او گپی میزنم و پرسشش را از مغازهدار میپرسم. "شلوار خیلی گشاد یا بگی دارید؟!". آنها هم در راه سفر نصف جهانند و شلوارشان را همانجا خواهند خرید. میگویند: "Ciao". (خوانده میشه "چاو" یا "Chow"). دوست دارند به همان ایتالیایی خداحافظی بگن.</p> <p>هنگام خداحافظی ما با ابیانه هم فرا رسیده. به شهر سرخ نگاه میکنم و میگویم: "بدرود". دوست دارم به همان پارسی خداحافظی بگم.<br />...<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-4602291851052357368?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-10564098199472866902008-08-06T00:32:00.001+04:302008-08-07T23:42:41.428+04:30سفر: کاشان تا اصفهان - سهشنبه<p><a href="http://mohammad.nsun.net/blog/images/32cce947dbb7_13CC1/00440010.jpg" target="_blank"><img style="border-top-width: 0px; border-left-width: 0px; border-bottom-width: 0px; margin: 0px 10px 0px 0px; border-right-width: 0px" height="145" alt="00440010" src="http://mohammad.nsun.net/blog/images/32cce947dbb7_13CC1/00440010_thumb.jpg" width="209" align="left" border="0" /></a> باز از سفر میخواهم بنویسم. از زیباترین تکاپوی انسان. بردن چشم، گوش، تن و ذهن به نورستانها و آواکدههای نو برای دیدن، شنیدن، لمس و درکی نو.</p> <p>خیلی سال بود با خانواده سفر نکرده بودم. فرصت خیلی خوبی بود. سهشنبه به راه افتادیم. هدف نهایی اصفهانه اما مانند هر هدف دیگهای انتخاب راه و مسیر همپای هدف مهمه. تصمیم میگیریم از کاشان بگذریم. حدود ساعت ۵ پسازظهر به کاشان میرسیم. همیشه فکر میکردم کاشان جز حمام فین و قتلگاه امیرکبیر چیزی نداره اما با صحبت با یکی از اهالی به اشتباهم پی میبرم. از باغ فین و حمام آن که به شکل جالبی برای بازدید آماده شده دیدن میکنیم. یک کار خوب این بود که تندیسهایی از شخصیتهای دوران امیرکبیر در جاهای گوناگون حمام قرارداده شده. مثلن صحنه قتل امیرکبیر در همان مکان که قتل روی داده با این تندیسها شبیهسازی شده. یک زوج عرب که انگلیسی دست و پا شکستهای بلد هستن با بچههای دوقلویشان روبروی همین منظره مینشینند تا یک عکس یادگاری خانوادگی ازشون بگیرم. از باغ فین بیرون میآییم و میدونیم که شب رو در کاشان میمونیم...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-1056409819947286690?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-45331227707885109472008-07-20T11:35:00.005+04:302008-07-22T12:57:59.089+04:30وب: خدمات گوگل: Google Bookmarks<p>این روزها هر کسی جستجوگر گوگل رو می شناسه و بیشتری ها گوگل رو با همین سرویسش شناختند. سرویس پست الکترونیکیش با نام <a href="http://www.gmail.com/" target="_blank">GMail</a> هم جای خودش رو کاملن باز کرده و خیلی ها از جمله من به عنوان نشانی e-mail اصلیشون ازش استفاده می کنند. به تازگی گوگل چند تا سرویس نو راه اندازی کرده که خیلی جالب و مفید هستند:</p> <ul> <li>سرویس علامت گذاری برگ های وب به صورت online آنگونه که در هرجا، روی هر رایانه ای و در هر مرورگری بشه به اونها دسترسی داست. (Google Bookmarks) </li> <li>سرویس نگهداری تاریخچه مرور وب؛ که با استفاده از آن نشانی هر برگی از وب که ورق بزنید برای همیشه ثبت شده و قابل مرور خواهد بود. (Google Web History) </li> <li>سرویس دفتر یادداشت. دفتری که هرگز گم نمی شه. (Google Notebook) </li> </ul> <p>در گذر یکی دو پست بلاگ بر آنم تا کمی از آونا بنویسم و برای استفاده از اونا دعوتتون کنم.</p> <h6>سرویس علامت گذاری وب / Google Bookmarks<a href="http://mohammad.nsun.net/blog/images/GoogleBookmarks_39/google_bookmarks.jpg" target="_blank"><img style="border-top-width: 0px; border-left-width: 0px; border-bottom-width: 0px; margin: 10px 10px 0px 0px; border-right-width: 0px" height="142" alt="google_bookmarks" src="http://mohammad.nsun.net/blog/images/GoogleBookmarks_39/google_bookmarks_thumb.jpg" width="244" align="left" border="0" /></a> </h6> <p>همه ما در وبگردی روزانه (یا شبانه) از امکانات علامت گذاری برگ های وب که مرورگرها دارند (Favorites, Bookmarks) استفاده کردیم، اما استفاده از اون ها این مشکل رو داره که اگه رایانه مون یا سیستم عامل رو عوض کنیم یا اینکه تنها جای دیگه ای باشیم دیگه بهشون دسترسی نداریم. سرویس های بر پایه وب گوناگونی برای نگهداری این علامت ها روی اینترنت ساخته شدند. <a href="http://del.icio.us/" target="_blank">del.icio.us</a> که فیلتر شد و <a href="http://www.faves.com/" target="_blank">faves.com</a> از این دسته اند که زیباییشون جنبه اشتراک گذاری نشانی های علامت گذاری شده بین کاربرانه. گوگل هم چنین سرویسی رو راه اندازی کرده، هر چند که در نسخه کنونی جنبه اشتراک گذاری نداره اما برای استفاده ساده و اصلی شخصی و برای کسی که از دیگر خدمات گوگل استفاده کنه به پندار من گزینه بهتریه. چون با خدمات دیگرش (مانند Web Hostory که به زودی دربارش صحبت می کنیم) همکاری داره. اکنون ببینبم چه جوری ازش بهره بگیریم:</p> <p>پیش از هر چیز باید خودمون رو در گوگل ثبت کرده باشیم. یعنی یه حساب گوگلی (Google Account) داشته باشیم. اگر از GMail بهره می گیرید که این حساب رو دارید وگرنه <a href="https://www.google.com/accounts" target="_blank">ساده می شه یکی ساخت</a>.</p> <p>برای علامتگذاری یک برگ وب بسته به مرورگری که بهره میگیرید راههای زیر وجود داره:</p> <ul> <li>برای کاربران IE (که امیدوارم کسی جزوشون نباشه!) باید نوار مرورگر گوگل (Google Toolbar) رو <a href="http://www.google.com/toolbar" target="_blank">دانلود و نصب</a> کنید. این نوار در کنار کاربردهای دیگه دکمهای هم برای علامتگذاری صفحه در Google Bookmarks داره. </li> <li>برای فایرفاکس هم نوار مرورگر گوگل وجود داره، هر چند که افزودنیهای خاص فایرفاکس (FireFox Extensions) خیلی بهتر این امکان رو به شما میدن. دو تا از این افزودنیها <a href="http://googlesystem.blogspot.com/2006/09/google-bookmarks-in-firefox.html" target="_blank">اینجا</a> هستند. </li> <li>برای Opera با استفاده از این <a href="javascript:(function(){var a=window,b=document,c=encodeURIComponent,d=a.open('http://www.google.com/bookmarks/mark?op=edit&output=popup&bkmk='+c(b.location)+'&title='+c(b.title),'bkmk_popup','left='+((a.screenX||a.screenLeft)+10)+',top='+((a.screenY||a.screenTop)+10)+',height=420px,width=550px,resizable=1,alwaysRaised=1');a.setTimeout(function(){d.focus()},300)})();">لینک</a> که با کشیدن و انداختن (Drag-n-Drop) در هر یک از نوارهای آن به شکل یک دکمه میتواند جای گیرد امکان علامتگذاری هست. </li> </ul> <p>در بخش Labels (برچسب ها) واژه یا واژه هایی برای یافتن ساده تر علامتمون در آینده می نویسیم. (بیشتر از یکی رو با کاما جدا می کنیم). این واژه ها بهتره گونه ای باشند که مطالب اون برگ وب رو توصیف کنند. یا از نگاه دیگه مانند پوشه هایی هستند که علامت رو در اون ها جای می دیم. مثلن برای سایت deviantart.com، واژه های art, painting و photography برچسب های خوبی هستند. البته این واژه ها فارسی هم می تونند باشند.</p> <p>برای دیدن و جستجوی علامتهای خود نیز به برگ اصلی Google Bookmarks یعنی <a href="http://www.google.com/bookmarks">http://www.google.com/bookmarks</a> سر بزنید.</p> <p>پ.ن. قابل توجه دوستداران قاب عکس "گذری در deviantart": یک هفتهای هست که <a href="http://www.deviantart.com/" target="_blank">deviantart.com</a> نسخه تازهاش (نسخه ۶) رو برپا کرده. در کل سادهتر و قشنگتر شده. برخی امکاناتش مثل دستهبندی آثار و بخش پیامها خیلی بهتر شده. یادش به خیر، ۵-۴ سال پیش که خیلی عاشق تغییر ظاهر و پوسته برنامههای گوناگون بودم پیداش کردم، کم کم به یک سایت تمام عیار نقاشی، عکس و ادبیات تبدیل شد که هر ثانیه یه کار تازه روش میاد. حتمن سری بهش بزنید، فقط مواظب باشید چون یه کم اعتیاد آوره!</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-4533122770788510947?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-37906425538865939952008-06-25T23:35:00.000+04:302008-07-05T04:17:14.939+04:30روز مادر<p>چهارمین روز از چهارمین ماه. شاید خدا زن را در روز چهارم آفرید. شاید امروز روز تولد زن باشد.</p> <p>کاش می‌توانستم... <br />کاش می‌‌توانستم جوانیم را تقدیم مادر خسته‌ام کنم.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-3790642553886593995?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-22210865928416040182008-06-15T15:53:00.005+04:302008-07-19T02:28:20.384+04:30به یاد نادر ابراهیمی<div align="right" dir="rtl">عشق به دیگری، ضرورت نیست، حادثه است.</div><div align="right" dir="rtl">عشق به وطن، ضرورت است، نه حادثه.</div><div align="right" dir="rtl">عشق به خدا ترکیبی است از ضرورت و حادثه.</div><div align="right" dir="rtl"></div><br/><div align="right" dir="rtl">پ.ن. سرآغاز کتاب "یک عاشقانه آرام" یکی از ویژه ترین کتاب هایی که تا حالا خوندم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-2221086592841604018?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-18521538332292543362008-05-18T10:54:00.002+04:302008-05-18T16:33:37.539+04:30تیاتر: حسنی و دیو راه باریک پشت کوه<p>شاید آغشته به تعصب باشه، اما به نظرم هر کاری که نشانی از تاریخ و ریشههای ایرانی خودمون داره به دل میشینه. احساس صمیمیت و نزدیکی داره. این همون اتفاقی است که در نمایش "حسنی و دیو راه باریک پشت کوه" افتاد. داستان ایرانی، اجرای ایرانی، طنز ایرانی و موسیقی زنده ایرانی. این نمایش به نویسندگی و کارگردانی "<a href="http://www.theater.ir/artist.aspx?id=2202" target="_blank">افشین هاشمی</a>" (شازده چلمن میرزای تیاتر "<a href="http://mohammad.nsun.net/blog/2008/01/blog-post_08.html" target="_blank">افرا</a>") پدید آمده و خود وی، هدایت هاشمی (سرکار خادمی "افرا")، علیرضا ناصحی، میثم یوسفی و ستاره امینیان <i><a target="_blank" href="http://www.google.com/search?q=%D8%A8%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%A7%D9%86&ie=utf-8&oe=utf-8">برخوانان</a></i> آنند.</p><p>حال و هوای شاد و تازهای داشت. اجرای موسیقی زنده با سه تار، کمانچه و دف که از سوی خود بازی گران انجام می شد کمک زیادی به ایجاد این فضا میکرد.</p><p> داستان نمایش: در زمانی که مدتیه کسی فرشته رویا رو از شهر دزدیده و مردم شهر دیگه در خواب رویایی ندارند، حسنی خواب "چهل گیس" رو می بینه که پیش از اینها در خواب اونو دیده و بهش دل بسته و اینک مدتهاست دیگه اونو ندیده. چهل گیس از حسنی برای نجات فرشته خواب از دست دیو کمک می خواد و به اون وعده می ده اگر رویای من رو نگه داری در بیداری هم به من می رسی. حسنی به راه می افته و میفهمه کسی که رویاهای مردم رو خوش نمی داشت دیو نبود بلکه شاه شهر بود که گناه رو به گردن دیو می انداخت. جالب این که دیو بیچاره خودش عاشق و دلداده بود و ساز هم می زد!</p><p>من این نمایش رو در آخرین روز اجرا دیدم و بدبختانه نمی تونم پیشنهاد کنم که برید ببینید، اما تکه هایی از نمایش در سایت YouTube هست که اگر میتونید ببینید:</p><p><a title="دیدن بخش هایی از نمایش" href="http://www.youtube.com/watch?v=0n8dTUCgl3Q" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=0n8dTUCgl3Q</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-1852153833229254336?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-40168703778210388362008-04-21T01:05:00.002+04:302008-04-21T14:16:53.897+04:30سفر: شمال<p>یک هفته پیش پس از چندی فرصت سفری دست داد. شمال بسیار عزیز. گل و سبزه و دریا. عاشق سفرم. روحم رو آروم میکنه. یکجا موندن رو هیچ دوست ندارم. به نظرم سفر برای انسان امروز راه نجات از خیلی بندها و آلودگیهاست. حس اصیل آزادی رو به آدم اسیر این زمونه برمیگردونه و پر از فهمیدنهاست. </p><p>زیباییها از جاده چشمنواز چالوس شروع شد که تماشا کردنش با موسیقی حال و هوایی داره، صخره و سبزه، کوه و دره و زیبایی ناب طبیعت. تقریبن همیشه <em>تابستونها</em> شمال رفتم و اینبار رفتن تو بهار تجربه تازهای بود. مثلن رنگ سبز برگها یه سبز خیلی روشن و جوون بود که با همیشه فرق داشت. مانند بچگی هنوز تمام طول جاده لحظه شماری میکردم تا دریا رو ببینم. تا چشمم به دریا افتاد نا خودآگاه گفتم "سلام دریا!". بهش گفتم که چقدر دلم تنگش بود. کنارش قدم میزدم و کلی باهاش درد دل کردم و از پاسخ آروم موجهاش آروم میشدم. تازگی دیگه این سفر، بازگشت از جاده هراز بود که کمتر دیده بودم.</p><p>دو روز بیشتر نبود اما خوش گذشت. جای همه دوستان خالی. امیدوارم به زودی باز از این تهران خاکستری و هزار و یک چهره بزنم بیرون. یکی از رویاهام اینه که به سفر دور دنیا برم و سفرنامه بنویسم.</p><p>راستی یه بخش تازه از "سفر بازگشت" رو هم نوشتم:</p><p><a href="http://mohammad.nsun.net/returnjourney" target="_blank">http://mohammad.nsun.net/returnjourney</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-4016870377821038836?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-51567488872571633132008-02-24T23:48:00.002+03:302009-08-02T01:08:41.661+04:30بیخوابی<p>دیشب دوباره رخ داد. شاید یک سال از آخرین بار میگذشت. حس بسیار عجیبیه. گویا زمانهایی که مدت طولانی بیخوابی بکشم روی میده. شب شماری از امتحانهای دانشگاه و خیلی پیشتر دوران مدرسه هم زیاد رخ داده بود. به ویژه دوران پشت کنکور که برام دوران خیلی ویژهای بود. (یادمه روی جلد دفتری که خاطرههای دوران کنکور رو مینوشتم، نوشتم: "روزهای مقدس کنکور"!). حس بسیار عجیبیه. تو یه حالت خواب و بیداری در یک لحظه حالتی روی میده که جسم رو از جایگاهی بیرون از جسم ورانداز میکنی. جسم خودت و به صورت کلی جسم آدمی رو. نوعی تمایز و جدایی بین خود و جسم احساس میشه. درک میشه. آدم خیلی چیزها رو میدونه و ممکنه دربارهاش بیندیشه یا بگه؛ اما احساس کردن و درک کردن از دانستن جداست. در این هنگام این جدایی رو <i>حس</i> میکنی. <i>میبینی</i>. اما دیوانهکنندهترین بخش ماجرا اینه که در اوج این جدایی، میبینی تو تار و پود این جسم هستی. دو موجود کاملن جدا، کاملن در هم رفته. بیشتر زمانهایی که این حالت پیش میآد به دستم نگاه میکنم، با شور و شگفتی کسی که چیزی رو برای نخستین بار میبینه انگشتان رو دنبال میکنم و شگفتیم با حرکت دادن انگشت اشاره به اوج میرسه. "آخه چه جوری داره حرکت میکنه؟"، "این چیه؟"... اینها پرسشهایی هستند که به سرعت از ذهن میگذرند. جوری به بدنت نگاه میکنی که گویی به یک دستگاه ساخته شده جالب. به موتور یک ماشین. به یه گوشی همراه. اما حالا تو خود این موتور هستی. خود این گوشی همراه...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-5156748887257163313?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-65610006277367694332008-02-18T01:56:00.001+03:302008-02-18T02:11:49.454+03:30آشفتگی<p>گفتن از تاریکی رو دوست ندارم. گفتن از سرما، از غم و غصه، از درد و رنج رو هم. گلایه از زمین و زمان و شاکی بودن رو هم. اما امشب آشفته‌ام. آشفتگی برام همسفر تازه‌ای نیست. یک آشنای قدیمیه. اما امروز یه جور دیگه بود. دیشب خوابیدنم هم. بیدار شدنم هم. تا الان که لختی از بامداد روز جشن <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/اسپندگان" target="_blank">اسپندارمذگان</a> گذشته. روز عشق. واژه عشق برای هرکسی پر از رنگهای شاد و غمگینه. پر از خاطره‌های شیرین و تلخ. برای من هم. برای هر کس داستانی داره و برای من هم. داستانی که برگهاش رو امروز ورق می‌زنم و می‌اندیشم. وجود یک انسان در هر لحظه برآیندیه از ابتدا تا اون لحظه. روی زمان از منفی بینهایت تا آن‌جا. تمام گذشته‌ی یک نفر در چیزی که اینک هست نقش داره. اثر برخی رویدادها چشمگیرتره، و برخی اونقدر بزرگ که تاثیر خیلی از دیگر رویدادها در برابرشون ناچیزه. مانند بی‌نهایت و شماره‌های دیگه. برای بعضی‌ها عشق یکی از این بینهایت‌هاست. برای من هم. اون چیزی که هستم رو مفهوم این واژه ساخته. دارم از دگرگونی سخن می‌گم. از دگرگونی‌های بزرگ. دارم از قطره می‌گم و از دریا. از پایین و از پرواز بالای ابرها. عشق چهره‌های گوناگونش رو نشون می‌ده. غم و شادی. سپیدی و سیاهی. روشنی و تاریکی. آسایش و رنج. آرامش و آشفتگی. همین‌طور که پیش می‌ره انسان به جایی می‌رسه که این واژه‌ها کم کم درهم رفته می‌شن. کم کم به هم نزدیک می‌شن و سرانجام در ریشه یک چیز می‌شن. دیگه انگار فرقی نمی‌کنن. اما امشب من آشفته‌ام و این آشفتگی شباهتی به آرامش نداره. به ناآرومی‌های قدیم می‌مونه. دوره از آرامش، خیلی دور. من عشق رو گم کردم. بزرگی رو هم. دریا رو هم. برگهای دفتر گذشته رو ورق می‌زنم و می‌بینم رویداد دردناکی رخ داده. حقیقت تلخی در لابه‌لای این دفتر، جای‌به‌جایش نوشته‌شده. توی تموم زندگیم تقریبن تمام کسانی رو که دوست داشتم، رنجاندم. خواستم شاد کنم و غم هدیه کردم؛ و غمگین شدم. کاش برای دیدن درخت شادی، بذری نمی‌کاشتم که امروز جای شادی، در مزرعه دل کسانی که دوست داشتم و دارم، کسانی که به من کمک کردند که عشق رو ببینم، که اون رو بپرورم تا من رو بپرورونه، که از قطره تا دریا رو سفر کنم، تا از پایین تا بالای ابرها پر بکشم، تا در دل تاریکی شمعی روشن کنم و حتی ماهی. در مزرعه دل کسانی که عشق رو با قلم اون‌ها نقاشی کردم، امروز میوه رنج ببینم. ای‌کاش. حتی نمی‌دونم پشیمانم یا نه. اگر آره، از چی؟ اما این رو می‌دونم که باید درد بکشم. شایسته این سوختنم تا من رو دوباره پاک کنه. تا چشمهام رو پاک کنه. تا بتونم عشق رو باز ببینم. بزرگی رو هم. شادی رو هم، دریا رو هم... همچون همیشه تشنه سفرم. رویاش نگهم می‌داره. تا در سفر باز عشق را بیابم، بزرگی را هم، دریا را هم، ...</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-6561000627736769433?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-24540473497979083062008-02-01T23:55:00.001+03:302008-02-02T00:22:28.606+03:30وب: فرهنگ واژه Merriam-Webster<p><img style="margin: 0px 15px 0px 0px" src="http://www.merriam-webster.com/images/hdr_mw_logo_area.gif" align="left" /> برای دوستانی که به یادگیری زبان انگلیسی علاقه‌مندند یک سایت مفید و جالب پیشنهاد می‌کنم:</p> <p><a title="http://www.merriam-webster.com" href="http://www.merriam-webster.com" target="_blank">http://www.merriam-webster.com</a></p> <p>این سایت یک فرهنگ واژه برخط (online) مانند خیلی سایت‌های مشابه دیگر است، اما نکته جالب آن‌ بخشی است با نام "<a href="http://www.merriam-webster.com/cgi-bin/mwwod.pl" target="_blank">واژه روز</a>" (Word of the Day) که در هر روز یک واژه انگلیسی ارایه می‌کند و روش تلفظ و کاربرد آن را نیز با یک جمله نمونه آموزش می‌دهد. همچنین توضیح مختصری درباره تاریخچه آن واژه و چگونگی ورود آن به زبان انگلیسی را نیز بیان می‌کند. پیوند به این بخش در شکل با شماره ۱ مشخص است. نکته مهم، این‌که برای هر واژه همین مطالب به صورت فایل شنیداری (mp3) نیز ارایه می‌شود که به یادگیری تلفظ و مهارت شنیدن آن کمک می‌کند. مطالب با لحجه آمریکایی بیان می‌شوند. این فایل با کلیک روی شمایل بلندگو که در شکل با شماره ۳ مشخص شده در اختیار شماست.</p> <p><a href="http://mohammad.nsun.net/blog/images/MerriamWebster_14FF6/merriam_webster_image.jpg" target="_blank"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="220" alt="عکس سایت - برای دیدن عکس در اندازه بزرگ کلیک کنید" src="http://mohammad.nsun.net/blog/images/MerriamWebster_14FF6/merriam_webster_image_thumb.jpg" width="432" border="0" /></a> </p> <p>برای استفاده بهتر و آسان‌تر از این سایت، به جای سرزدن روزانه، از RSS Feed آن استفاده نمایید. جالبه بدونید به Feedهایی مانند این که مطالب خود را به صورت فایل صوتی ارایه می‌کنند Podcast گفته می‌شود. اگر برنامه خبرخوان شما پشتیبانی لازم را داشته باشد (مانند <a title="برنامه خبرخوانی برخط گوگل" href="http://www.google.com/reader" target="_blank">Google Reader</a>) بدون دانلود فایل صوتی نیز می‌توانید آن را گوش کنید. دو پیوند که در عکس با شماره ۲ علامت‌گذاری شده نشانی سیستم خبردهی سایت را ارایه می‌کنند (هر دو یک نشانی هستند).</p> <p>در پایان این‌که در نوار بالای سایت به سایت‌های تابع دیگر پیوند داده شده‌است. دو تا از آن‌ها با شماره ۴ در عکس مشخص شده‌اند. یکی با نام Learner’s هم یک واژه در روز و درس‌هایی برای آموزش و افزایش مهارت انگلیسی دارد و دیگری با نام Visual یک فرهنگ‌واژه تصویری است.</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-2454047349797908306?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7985560368298734609.post-83133921944672783312008-01-25T13:09:00.001+03:302008-01-25T13:34:56.046+03:30تیاتر: ملاقات بانوی سالخورده<p><img style="border-top-width: 0px; border-left-width: 0px; border-bottom-width: 0px; margin: 0px 17px 0px 0px; border-right-width: 0px" height="130" alt="پوستر نمایش ملاقات بانوی سالخورده" src="http://mohammad.nsun.net/blog/images/c4bae14fbac2_B8D9/011408The_visit3258_thumb.jpg" width="244" align="left" border="0" /> دوشنبه هفته‌ای که گذشت، به تماشای تیاتر "ملاقات بانوی سالخورده" نشستم. یک نمایش بلند ۲ ساعت و ۴۵ دقیقه‌ای که تنها برای دگرگونی دکور، وقفه‌های کوتاهی در میان آن بود. کار به کارگردانی "<a href="http://www.iranact.com/Cinema/Artists/showartist.asp?id=3072" target="_blank">حمید سمندریان</a>" است که خود وی متن نمایشنامه را به فارسی ترجمه نیز کرده‌است. نمایشنامه نوشته "<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Friedrich_Dürrenmatt" target="_blank">فردریش دورنمارت</a>" است که من تا پیش از دیدن این تیاتر، آشنایی با او نداشتم.</p> <p>یک کار پر بازیگر و سنگین. بازی بازیگران به ویژه "<a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/گوهر_خیراندیش" target="_blank">گوهر خیراندیش</a>" در نقش "بانوی سالخورده"، "پیام دهکردی" در نقش "آلفرد ایل"، دوست دوران جوانی وی، و "میرطاهر مظلومی" در نقش "شهردار" بسیار ستودنی بود.</p> <p>سعی می‌کنم اندکی از ماجرا رو به گونه‌ای که داستان لو نره و براتون جذابیت ایجاد کنه اینجا می‌نویسم: <br />داستان، مربوط می‌شه به بازگشت یک زن بسیار ثروتمند به نام "کلارا" به شهر کوچک زادگاهش، "گولن"، که از آن خاطره‌های خوب و بد بسیار دارد. این شهر در گذشته شهری زیبا و ثروتمند بوده اما اکنون مدتی است که مردم شهر رو به فقر شدید می‌باشند. کلارا، به مردم مژده کمک سنگین مالی می‌دهد به ازای انجام یک شرط. مردم بین پذیرش و انجام شرط و صبوری در برابر فشار فقر و قرض‌هایشان دچار کشمکش با خود می‌شوند.</p> <p>یک جمله زیبا در نمایش از زبان کشیش شهر:</p> <ul> <li>"هوس بسیار نیرومند است و بدبختی ما بسیار تلخ" </li> </ul> <p>با نگاه انتقادی به نمایش، در حد نظر شخصی خودم، به عنوان نقطه ضعف کار، می‌توانم به طولانی شدن بی‌دلیل یکی دوتا از بخش‌ها اشاره کنم.</p> <p>این نمایش همه روزه (البته به جز شنبه‌ها) تا ۱۵ بهمن‌ماه (و گویا بعد از جشنواره تیاتر فجر نیز ۴۵ شب دیگر)، از ساعت ۷ بعد از ظهر در سالن اصلی تیاتر شهر اجرا می‌شه و قیمت بلیت آن ۷۰۰۰ تومانه. فروش یا پیش فروش بلیت‌ها از ساعت ۳۰:۳ آغاز می‌شه.</p> <p>دیدن این نمایش رو کاملن توصیه می‌کنم.</p> <p>برای داده‌های بیشتر سربزنید به:</p> <p><a href="http://theater.ir/article.aspx?id=14036" target="_blank">http://theater.ir/article.aspx?id=14036</a></p> <p><a href="http://theater.ir/article.aspx?id=13859" target="_blank">http://theater.ir/article.aspx?id=13859</a></p> <p><a href="http://theater.ir/article.aspx?id=14297" target="_blank">http://theater.ir/article.aspx?id=14297</a></p> <p>پ.ن. راستی، خوشبختانه موفق شدم بلیت ردیف ۵ نمایش افرا رو هم بگیرم :-)</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7985560368298734609-8313392194467278331?l=mohammad.nsun.net%2Fblog' alt='' /></div>محمدhttp://www.blogger.com/profile/00884545210088411222noreply@blogger.com0