یاس خاموش و آرام نشسته­، گذر سخنانم را تماشا می­کند.

می­گویم: "هرگاه بر لب ساحلی به تماشای دریا می­نشستم، بزرگی دریا، یادآور یک دل بود. صدای آرام موجها، یادآور آرامش همان صدا بود که در برکه دلی دیگر مژده طوفان. با تنی رها روی آب دریا و چشمانی بسته، اشکهایم دریا را کمی بزرگتر می­کرد. یک ساحل برای رسیدن بود و یک اسم برای زمزمه..."

یاس، پنهان در نگاهش زمزمه­ای: "تو را می­پرستم به خاطر روح بزرگت" و در برکه دلی دیگر مژده طوفان: "و من، تو را می­پرستم آنگونه که همیشه دلم می­خواست بتوانم خدا را"

مدتی خاموش در چشمان هم خیره می­نگریم. من در جستجوی زمزمه­ای دیگر و او در جستجوی... شاید... زمزمه­ای دیگر.

می­گویم: "ملکه دلم شدی، همان که نگهدار مرزهای سرزمینش است و نمی­گذارد زشتی و پلیدی به شهر هجوم آورد. همان که سرباز تکبازش هستم و از او دستور دارم نگهبان دروازه­های دل باشم که مبادا ناپاکی به درون، راه یابد..."

شبنمی بر گونه گلبرگش نشسته. کاش می­توانستم در آغوشش کشم و این­بار گونه­هایش از اشکهای من تر شود، نه شبنم غم تنهایی­هایش.

ادامه می­دهم: "گل­یاس! ذهن من از کودکی سرکش بود. رها که می­شد پر می­کشید و بی­مهابا فقط می­رفت. به هر کوی و دالانی سر می­کشید. نه همیشه به جاهای خوب. حالا که خیالم از تو پر شده، این پرنده هر چه می­رود و این سو آن سو سر می­کشد، باز از تو و پیچ و خم­هایت بیرون نمی­رود. چه ستاره­ها باشند و چه نباشند، وقتی خورشید طلوع می­کند در آسمان خیال جز سفیدی و نور چیزی دیده نمی­شود. نه چشمک ستاره­ها وقتی چشمانت پلک زنند، نه سیاهی شب وقتی ابروانت سایه اندازند.
گل­یاس، ممنونم که مرا در گرمای نورت ذوب کردی. اگر من رگی از طلا نداشتم که در این گداختن عیارم بالا رود، اگر هنوزم سنگم، اما دیگر سنگی ساده و خالص از ناپاکی­ها"